Wieżyca 329 m n.p.m. – najwyższy szczyt Kaszub i wieża widokowa

Planując wycieczki po Szwajcarii Kaszubskiej nie można pominąć Wieżycy, czyli najwyższego wzniesienia Kaszub i całego Niżu Polskiego. Wzgórze to mierzy 329 m n.p.m., a na jego szczycie stoi wieża widokowa im. Jana Pawła II, z której przy dobrej pogodzie można podziwiać całkiem ładną, rozległą panoramę. Jeziora, lasy, wzgórza i charakterystyczny, mocno pofałdowany kaszubski krajobraz, to zdecydowanie widok, dla którego warto się tutaj wybrać. Samo wejście na Wieżycę nie jest specjalnie wymagające. Z najbliższego parkingu jest to zaledwie krótki spacer przez las, a potem trochę schodów na wieżę i już można rozglądać się po okolicy. Oczywiście można zaplanować i nieco dłuższą przechadzkę, bo w okolicznych lasach wytyczono m.in. Szlak Wzgórz Szymbarskich oraz czerwony Szlak Kaszubski.

Plan brzmi całkiem przyjemnie, prawda?

Mapa z trasą wycieczki

 

No właśnie… dlaczego więc nie zaplanowaliśmy sobie dłuższej wędrówki? Dlaczego my – fani łażenia po lasach i wynajdywania gór tam, gdzie ich nie ma – wybraliśmy się na przechadzkę, która w obie strony miała zaledwie 1,5 km?

Cóż,… baliśmy się deszczu, a właściwie ulewy. 😉 Dzień wcześniej tak nas schlastało w drodze na Tamową, że nie mieliśmy szczególnej ochoty na powtórkę z rozrywki. (więcej o wycieczce do Chmielna i przechadzce na Górę Tamową tutaj - klik).

Parking przy Wieżycy

Parking, z którego ruszaliśmy na Wieżycę, znajduje się mniej więcej w tym miejscu: 54.2183886 N, 18.1197689 E. Nie spodziewaliśmy się, że będzie on płatny, no ale na miejscu okazało się, że za postój musimy wysupłać z kieszeni dodatkowe 10 zł. Niby nie majątek, ale jednak byliśmy zaskoczeni.

Z pewnym niepokojem zerkaliśmy też to na niebo, to na radar pogodowy, ale ostatecznie ruszyliśmy przez las w stronę wieży widokowej.

Wieża widokowa na Wieżycy

Dojście na wieżę zajęło nam nie więcej niż 10 minut, a chyba nawet nie tyle. Deszcz siąpił tylko przez chwilę, więc udało nam się idealnie wstrzelić w okienko pogodowe.

Niestety na miejscu czekała nas kolejna niespodzianka – wejście na wieżę również było płatne, więc przy takiej krótkiej wycieczce i pochmurnej aurze zaczęliśmy się zastanawiać, czy aby na pewno widoki będą warte tej inwestycji 😉. Pan pilnujący wejścia okazał się jednak bardzo sympatyczny i tak skutecznie nas zachęcił, że ostatecznie kupiliśmy bilety i ruszyliśmy na górę.

Sama wieża robi całkiem niezłe wrażenie. Ma 35 metrów wysokości, a na najwyższą platformę prowadzą aż 182 schody. Została zbudowana w 1997 roku, a w 2019 roku przeszła remont. Oficjalnie nosi imię Jana Pawła II i jest już kolejną konstrukcją widokową, która stanęła na szczycie Wieżycy. Pierwsza wieża pojawiła się tutaj jeszcze pod koniec XIX wieku – w 1889 roku. Miała około 15 metrów wysokości i była zbudowana z polnych kamieni. Później pojawiały się kolejne budowle, aż w końcu doczekaliśmy się tej, którą możemy oglądać dzisiaj.

Wieża stoi na terenie rezerwatu „Szczyt Wieżyca”, gdzie rośnie między innymi około 150-letni las bukowy. Sama góra ma zresztą nie tylko walory krajobrazowe. Podobno Wieżyca miała być kiedyś miejscem kultu dawnych Słowian. Czy rzeczywiście tak było? Mimo prowadzonych badań archeologicznych nie zostało to potwierdzone. 

Trzeba jednak przyznać, że najwyższe wzniesienie Kaszub aż prosi się o jakąś tajemniczą historię 😉. Jedna z legend mówi, że gdzieś pod szczytem Wieżycy znajduje się wejście do podziemnego królestwa, w którym śpią rycerze. Czekają tam ponoć na swój czas i mają powrócić, kiedy Kaszuby znajdą się w poważnym niebezpieczeństwie. Brzmi znajomo? Nic dziwnego – gdzieś w Tatrach też ponoć śpią tacy panowie 😉.

Ale to jeszcze nie koniec. Z Wieżycą związana jest również opowieść o stolemach – kaszubskich olbrzymach. Podobno kiedyś jeden taki osobnik wspiął się na szczyt Wieżycy, żeby z góry popatrzeć na rozległe ziemie swojego ojca. I pewnie wszystko skończyłoby się na podziwianiu widoków, gdyby nie pewna piękna dziewczyna kąpiąca się w Jeziorze Ostrzyckim. Młodzieniec zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia i zapragnął się z nią ożenić. Problem w tym, że dziewczyna wcale nie miała podobnych planów. Odrzucony zalotnik poskarżył się na swój los matce. Ta postanowiła pomóc synkowi i ... rzuciła na dziewczynę czar, zamieniając ją w morę – istotę, która nocami miała dręczyć śpiących ludzi 😉.

Na szczycie wieży czeka oczywiście najważniejsze – panorama. Przy dobrej widoczności można tu zobaczyć Wzgórza Szymbarskie, okoliczne lasy i jeziora tworzące tak zwane Kółko Raduńskie, a nawet dostrzec Mierzeję Helską. Choć to już zdecydowanie wymaga bardzo dobrej przejrzystości powietrza. Tylko że… my trafiliśmy tak, jak trafiliśmy. Chmury skutecznie ograniczały dalszą panoramę, więc zamiast spektakularnego widoku dostaliśmy raczej wersję demo 😉. Coś tam oczywiście było widać, ale trudno powiedzieć, żeby ta panorama powalała na kolana.  Przy pięknej, słonecznej pogodzie z pewnością wygląda to zupełnie inaczej.

Napatrzyliśmy się więc trochę, po czym tą samą drogą przez las wróciliśmy do auta. Cała przechadzka zajęła nam nie więcej niż trzy kwadranse. Krótko, ale w sam raz na dzień, w którym pogoda nie zachęca do włóczenia się gdziekolwiek 😏.