Góry Złote: Borówkowa i wieża widokowa – szlak ze Złotego Stoku

Dziś wybraliśmy się na naprawdę konkretną górską wycieczkę w Góry Złote. Nasza trasa ze Złotego Stoku prowadziła przez dwa widokowe szczyty – Borówkową oraz Jawornik Wielki. Na obu znajdują się wieże widokowe, choć ta na Jaworniku jest już nieco zmęczona życiem 😉.

To nie była łatwa ani krótka trasa. Podejścia potrafiły nas solidnie zmęczyć, ale nagrodą były świetne widoki, klimatyczne leśne odcinki i sporo satysfakcji po przejściu całej pętli. Miłośnicy mniej oczywistych sudeckich szlaków i konkretnych podejść powinni więc być z takiej trasy zadowoleni — choć zakwasy następnego dnia są całkiem możliwe 😉.

Mapa z trasą wycieczki

Góry Złote, Rychlebské hory

Spora część naszej trasy prowadziła wzdłuż granicy polsko-czeskiej, więc po drodze co chwilę mijaliśmy kolejne słupki graniczne. Momentami można było wręcz iść jedną nogą po polskiej, a drugą po czeskiej stronie 😉.

Z racji tego, że Góry Złote są pasmem rozciągającym się po obu stronach granicy, funkcjonuje również ich czeska nazwa — Rychlebské hory (dawniej Rychleby). To po prostu czeski odpowiednik nazwy Góry Złote.

Złoty Stok i Złota Ścieżka

Auto w Złotym Stoku zostawiliśmy na niewielkim, bezpłatnym parkingu w pobliżu Urzędu Miejskiego. Sam Złoty Stok kojarzony jest przede wszystkim z dawną Kopalnią Złota i wielowiekowymi tradycjami górniczymi — przez stulecia wydobywano tutaj złoto i arszenik.
Niedaleko urzędu rozpoczyna się także Złota Ścieżka — tematyczna trasa spacerowa związana z historią miejscowego górnictwa. Na trasie ustawiono tablice opisujące dawne wydobycie złota, hutnictwo i wpływ górnictwa na okolicę.

Wędrując Złotą Ścieżką, minęliśmy miejsce, które wyglądało co najmniej zachęcająco — Leśny Park Przygody Skalisko. To naprawdę duży i wypasiony park linowy z trasami o różnym poziomie trudności. Tym razem tylko przechodziliśmy obok, zresztą wszystko było jeszcze pozamykane, ale Piotrek już ma obiecane, że kiedyś tu wrócimy. Zapowiedział nam na to, że to z pewnością będzie najlepszy dzień jego życia 😉.

A to Pensjonat Złoty Jar — taka klimatyczna miejscówka na trasie naszej wycieczki. Połączenie noclegu w takim miejscu z całym dniem szaleństw w pobliskim Skalisku i zwiedzaniem kopalni brzmi jak naprawdę dobry pomysł na weekendowy wypad 😉.

Co jakiś czas przy ścieżce napotykaliśmy niewielkie „grudki złota”. Oczywiście są one sztuczne, ale stanowią bardzo fajny i pomysłowy element trasy — łatwo je przeoczyć, więc urządziliśmy sobie małą zabawę w ich wypatrywanie 😉.

Yyy... i takie dziwne stwory też spotykaliśmy:

A to Leśna Chatka Pana Leśniczego, czyli domek dla nietoperzy:

Generalnie cała Złota Ścieżka to bardzo przyjemna i lekka trasa, dobra właściwie dla każdego.

Szlak na Jawornik Wielki

Dalej wędrowaliśmy czerwonym szlakiem, ale skończył się już spokojny spacer, a zaczęło się konkretne górskie podejście 😉.

Chwilę przerwy zrobiliśmy na Przełęczy pod Trzeboniem — jest tam wiata turystyczna i wyznaczone miejsce na ognisko. Wciągnęliśmy czekoladę, popiliśmy gorącą herbatą i ruszyliśmy dalej na Jawornik Wielki.

Po jakiś 20 minutach marszu dotarliśmy pod krzyżówkę z tabliczką Jawornik Wielki 872 m n.p.m., do samej wieży mieliśmy jeszcze kawałeczek.

Jawornik Wielki — wieża widokowa

Na Jaworniku Wielkim znajduje się niewielka, drewniana wieża widokowa, wybudowana w 2009 roku. Konstrukcja ta miała być częścią szlaku wież widokowych na pograniczu polsko-czeskim, jednak zdecydowanie widać, że najlepsze lata ma już za sobą. Obiekt jest w dość słabym stanie technicznym — dach ma ubytki, podłoga też jest już nieco podziurawiona. Z samej wieży rozciąga się natomiast całkiem przyjemna panorama, widać Złoty Stok, Jezioro Otmuchowskie, Góry Złote i czeskie Rychleby.

kierunek na wieżę widokową Jawornik Wielki

Szlak na Borówkową

Z wieży widokowej wróciliśmy do tabliczki z oznaczeniem szczytu, a dalej dosłownie „staczaliśmy się” żółtym szlakiem w dół, w stronę Przełęczy Jawornickiej.

Właściwie to mieliśmy iść żółtym szlakiem, ale w praktyce… trudno powiedzieć, którym szliśmy. Wycinka lasu zrobiła swoje i oznaczeń praktycznie nie było widać, więc bardziej kierowaliśmy się intuicją niż znakami 😉.

żółty szlak w stronę Przełęczy Jawornickiej

Od Przełęczy Jawornickiej ruszyliśmy zielonym szlakiem w stronę Borówkowej. Wędrowaliśmy sobie wzdłuż granicy polsko-czeskiej, mijając kolejne słupki.

Gdzieś w okolicach Ruženeca zaczęło się konkretne drapanie pod górę 😉. Tam trafiliśmy też na uczestników Rychlebskiego Maratonu — biegu organizowanego po czeskiej stronie Gór Złotych. Do wyboru były dwie trasy: maraton i półmaraton, poprowadzone przez dość dzikie i wymagające tereny Rychlebów. Patrząc na profile tych tras i przewyższenia, doszliśmy do następującego wniosku: mamy dla uczestników ogromny podziw i szacunek… ale to są jednak muszą być wariaci 😄 Idąc dalej (a momentami raczej pełznąc 😉), minęliśmy szczyt Kraví hora (Krowia Góra, 806 m n.p.m.). Niestety na miejscu nie było żadnej tabliczki ani oznaczenia szczytu.

A chwilę później trafiliśmy na taką piękną, charakterystyczną kapliczkę:

Im wyżej podchodziliśmy, tym bardziej dawały o sobie znać przewyższenia 😉 Na szczęście Borówkowa była już coraz bliżej. Motywująco działał też widok uczestników maratonu, którzy po tych stromiznach po prostu sobie biegli — skoro oni dawali radę, to my też musieliśmy w końcu jakoś dopełznąć na górę 😉.

Borówkowa 900 m n.p.m.

Borówkowa jest jednym z najwyższych szczytów Gór Złotych. Nietrudno domyślić się skąd wzięła się jej nazwa — zbocza góry od lat porastają borowiska, a latem można podobno trafić tu na całe łany leśnych jagód 😉.

Sam szczyt jest całkiem dobrze zagospodarowany. Znajduje się tutaj wiata, sporo ław i niewielki czeski bufet. Skusiliśmy się oczywiście na coś do picia — była Kofola i Bezovka, czyli lemoniada z bzu. Spróbowaliśmy też knedli borówkowych, choć akurat kulinarnie nie był to jakiś wielki sztos 😉. Trzeba jednak pamiętać, że to bardziej mały górski bar szybkiej obsługi niż restauracja.

Największą atrakcją Borówkowej pozostaje oczywiście charakterystyczna wieża widokowa wybudowana przez Czechów w 2006 roku. Konstrukcja od razu przyciąga uwagę — trochę przypomina domek Muminków 😉. Z góry rozciągają się bardzo szerokie widoki na Góry Złote, Masyw Śnieżnika, czeskie Jesioniki i okoliczne pogórza.

Po całym tym mozolnym podejściu taki finał smakował naprawdę wyśmienicie.

Powrót do Złotego Stoku

Z Borówkowej schodziliśmy zielonym szlakiem i tym razem widoki mieliśmy przed sobą — przynajmniej przez chwilę, bo później ścieżka ponownie weszła w las. Początkowo wracaliśmy tą samą drogą aż do Przełęczy Jawornickiej, ale na rozwidleniu wybraliśmy zielone znaczki.

Schodziliśmy momentami całkiem ostro, aż nagle… nie wiadomo skąd pojawiło się kolejne podejście 😉. Okazało się, że po drodze czeka jeszcze Kikoł (671 m n.p.m.) — góra, której wcześniej zupełnie nie wypatrzyliśmy na mapie.